En dat waren er weer 10

Afgelopen zaterdag was het weer eens zo ver, ik was jarig, en inmiddels al weer voor de twintigste keer. Een mooi moment om toch eens even terug te kijken op de afgelopen tien jaar, fotografisch gezien.

Toen ik tien jaar was speelde ik nog met een halfkleinbeeld camera die ik gekregen had van mijn opa en oma tijdens de verhuizing. Op zich een prima ding om mee te beginnen, als het te donker was deed ie het niet, en voor de rest deed hij het altijd. Daarna ben ik verder gegaan met de OM-2 van mijn pappa, waarmee ik echt heb leren fotograferen. Vaak mee geweest op vakanties maar na een paar jaar wilde deze ook echt niet meer en toen kwam de grote overstap.

Inmiddels gaf mijn vader al de cursus Kennismaken met Photoshop (toen nog Photoshop 7) bij Foto van der Hoff in Dordrecht, en kwam ik daar ook nog al eens over de vloer. Hier hebben ze mij een Nikon F55 aangepraat, een schitterende camera, die ik nog heel soms mee neem om foto’s mee te maken. De eerste keer dat ik hem gebruikte was in Zuid-Limburg, en meteen heb ik er al een aantal prima foto’s mee gemaakt, alhoewel mijn stijl wel erg is veranderd. Na een aantal jaar toch overgestapt op digitaal, en ik werk nog steeds met mijn D200, met een mooie glasbak.

Rond die tijd heb ik ook een cursus fotografie gedaan bij de Dordtse Amateur Fotografen, waarbij ik een ontzettende hoop wijzer ben geworden. Hierna ben ik verder doorgegroeid, en heb ik workshops gevolgd bij o.a. Frank Doorhof en Mike Larsson. Allebei zijn ze zeer inspirerende docenten die je een hoop kunnen leren, niet alleen over fotograferen, maar ook over het voeren van een bedrijf. Dankzij Frank heb ik ook inmiddels mijn eigen studiootje, en ben ik een stuk wijzer geworden over fotografie.

Dit geeft mij ook de kans om mijn visie op de fotografie te beschouwen. In den beginne, was je nog blij met elke foto, want jij had hem gemaakt. Maar na een tijdje wordt je kritischer, en ga je dingen afkeuren, of denk je, dat was beter geweest als ik dit anders had gedaan. Inmiddels ben ik in een nog verdere periode waarbij ik vooral kijk naar het werk van andere fotografen die ik bewonder, maar ook naar klanten in mijn winkel, waarvan ik mij toch ook afvraag, wat is er aantrekkelijk aan deze foto. en hoe kan ik daar iets mee doen.

Hoe mijn foto’s er over tien jaar uit zien heb ik geen idee, en dat maakt me ook niet uit, zolang ik er maar plezier in blijf houden, want dat is het aller belangrijkste.


Wat Starbucks ons leert


Starbucks is meer dan alleen koffie.

Voor vele mensen is het elke morgen hetzelfde ritueel. Eerst koffie, anders wordt het niks meer de rest van de dag. Aangezien ik met enige regelmaat tot deze groep behoor, drink ik ook best vaak een kopje zwart water.

En natuurlijk kan je hier ook prima geld aan verdienen, wat Starbucks bijzonder goed snapt. Nou is dus de vraag, wat kunnen wij als fotografen hiervan leren?

De belangrijkste strategie die Starbucks voert is dat mensen een derde plek moeten hebben tussen thuis en werk. Een plek waar mensen zich thuisvoelen, hun filialen. Mensen voelen zich hier op hun gemak, en komen daarom graag terug. Als modelfotograaf kan je dit gebruiken door eerst met je model kennis te maken, voordat je begint met foto’s te maken. Op deze manier voelt hij/zij zich meer op z’n gemak, en dat zie je terug in de foto’s.

Daarnaast bied Starbucks ook een hoop verschillende dingen aan, maar gaan ze wel uit van slechts een paar standaard dingen. Zo zit er bijna overal koffie in, en meestal ook wel melk. Maar om toch te blijven variëren doen ze er de ene keer caramel doorheen, de andere keer vanille, of maken ze de koffie koud, een zogenaamde Frappuchino. Als fotograaf kan je het voor jezelf natuurlijk ook leuk houden door steeds iets anders te proberen. Ga bijvoorbeeld eens naar dat park in de buurt met je camera, en probeer daar de foto’s te maken die je normaal ook maakt. Dat houd het spannend voor je, en is goed voor je creativiteit.

Alhoewel dit slechts twee dingen zijn, is er nog veel meer te leren van Starbucks. Wat heb jij geleerd van Starbucks? Laat het weten in een reactie. Rest mij nog iedereen een geweldig weekend te wensen!


De Geneugten van de Student – 14 september 2010

Inmiddels mag ik al weer ruim een jaar lang bijna dagelijks genieten van al dat moois wat er op het spoor gebeurt. Vorig jaar nog de dagelijkse tripjes naar Delft, maar dit jaar naar Amsterdam, wat toch nog bijna dagelijks verrassingen oplevert.

Zo werd er afgelopen weekend aan het spoor gewerkt tussen Leiden en Schiphol, wat zou duren tot zondagavond. En ja, als het dan toch moet gebeuren, dan het liefst in het weekend. Maar maandagmorgen loop ik het station binnen en lees ik op de bordjes van mijn trein: “Trein omgeleid”. Want wat bleek nou, ze hadden het niet voor elkaar gekregen alles op tijd af te krijgen. Maar de NS zou de NS niet zijn als ze er niet een oplossing voor hadden, en zo kwam het dus dat er in de HogeSnelheidsTrein Fyra om half acht ineens meer dan 100% bezettingsgraad werd gehaald. En ja lieve lezertjes, dat is die trein die normaal niet verder komt dan 15%.

Met alle geluk van dien reed er dus een extra veewagen over het spoor die morgen met daarin allerlei vrolijke, sommige misschien iets minder, maar toch, mensen. En alhoewel we 5 minuten te laat waren vertrokken omdat we met zovelen waren kwamen we uiteindelijk toch nog om 8 uur op station Schiphol binnen, en had ik alle tijd om naar mijn college te komen. Na afloop van mijn college kon ik weer gewoon terugreizen, dus ik dacht dat ze klaar waren, maar schijn bedriegt!

Dinsdagmorgen loop ik weer hetzelfde station binnen, en welja, er staat weer op de borden dat de trein anders rijd, wie had dat gedacht. Dus op Rotterdam maar weer overgestapt in een weer overvolle trein, maar dit keer had de machinist iets extra’s voor ons in petto, onderweg kwam de trein twee keer stil te staan in “The middle of nowhere” waardoor iedereen uitgebreid kon genieten van het landschap. Uiteindelijk is de locomotief 3x gereset (hij wilde ook al niet wegkomen vanaf Rotterdam) en kwamen we met 20 minuten vertraging binnen op Schiphol.

Aldaar werd de morgen nog een stuk mooier door de stoptrein die op het spoor tegenover ons stond. Deze had net al zijn deuren gesloten, op die van de conducteur na. Toen deze zijn sleutel terugdraaide, besloot er toch nog iemand dat er nog wel ruimte was om naar binnen te gaan, wat hem in ieder geval op een “NNNNEEEEEEEE!!!!!!” schreeuwende conducteur kwam te staan, en, voor zover zichtbaar, een fikse uitbrander. Op nog een ander spoor stond inmiddels mijn trein weer klaar, en zodoende redde ik het toch weer om op tijd bij mijn colleges te komen.

Het blijft toch altijd genieten met de NS.